Gediplomeerd als burgerlijk ingenieur, richting elektronica, werd ze in 1982 assistent aan de Katholieke Universiteit Leuven. Ze bereidde een doctoraat voor bij professor R. De Keersmaecker van ESAT en professor W. van der Weg van de Universiteit Utrecht. Ze behaalde haar doctorstitel in september 1987.

Na samenwerking met dr. Alice White in het Bell Labs (VS), werd ze in 1998 hoofddocent aan de KU Leuven, in 2001 hoogleraar en in 2003 gewoon hoogleraar. Ze doceerde onder meer de cursus Materials Physics for Nanoelectronics en was co-titularis van de cursus Halfgeleiderfysica. Ze was ook stichter en coördinator van het Erasmus Mundus-programma voor Nanowetenschap en Nanotechnologie.

In 2005 werd ze vicerector voor de Groep Wetenschap & Technologie. Ze was, na Emma Vorlat, de tweede vrouw die aan de KU Leuven vicerector werd.^[3] Ze werd ook verantwoordelijke van de 'Core Facilities' voor onderzoek en verantwoordelijke van Wetenschap & Technologie aan de Kulak.

Maex stelde zich in 2013 kandidaat voor de rectorverkiezing van de KU Leuven. Op 13 mei behaalde ze in de eerste ronde 540 stemmen, tegen 567 voor Rik Torfs. De andere kandidaten behaalden: Bart De Moor 197 stemmen en Tine Baelmans 191 stemmen. In de tweede stemronde op vrijdag 17 mei 2013 legde ze het 736 stemmen af tegen de 772 stemmen voor Rik Torfs. Na deze uitslag verkoos ze de KU Leuven te verlaten voor de Amsterdamse universiteiten.

Van oktober 2013 tot in 2016 was ze decaan van de Faculteit Natuurwetenschappen, Wiskunde en Informatica (FNWI) van de Universiteit van Amsterdam, en van de Faculteiten Exacte Wetenschappen (FEW) en Aard- en Levenswetenschappen (FALW) van de Vrije Universiteit Amsterdam.^[4]

Per 1 juni 2016 werd ze rector magnificus van de Universiteit van Amsterdam en lid van het College van Bestuur. Ze volgde Dymph van den Boom op, die deze taak sinds 2007 had vervuld. Maex verliet de UvA op 15 juli 2022 om terug te keren naar haar geboorteplaats Leuven.