Na decennialang verbannen te zijn naar de marges van het westerse denken, maakt industriebeleid nu een comeback in de VS en de EU. Voorbeelden daarvan zijn de Amerikaanse CHIPS and Science Act en het Europese Green Deal Industrial Plan. Een belangrijke factor in deze hernieuwde interesse in industriebeleid is China’s gebruik ervan voor de ontwikkeling van zijn uiterst competitieve groene industrieën. Dit leidt in het Westen tot een enigszins paniekerige roep naar beschermende maatregelen voor de eigen industrie maar ook naar meer beleid dat strategische industrieën actief promoot en ondersteunt.

Industriebeleid betekent niet enkel het doelgericht kiezen van winnaars, maar ook het voorzien van publieke goederen en andere ondersteunende maatregelen met het oog op sociaalwenselijke doelen zoals economische groei, veiligheid, competitiviteit, innovatie of duurzaamheid. Het is echter doorgaans geen sinecure voor overheden om de ‘juiste’ winnaars en de ‘geschikte’ maatregelen te kiezen. Ook voor de Chinese overheid blijft dit een verhaal van vallen en opstaan, maar door het doorgedreven industriebeleid van de afgelopen decennia heeft zij wel ervaring opgebouwd. Misschien kunnen we wel iets leren uit de gemengde resultaten van China’s beleidsexperimenten.

In dit LIAS-project brengen we nationale en internationale experten uit verschillende onderzoeksdomeinen, zoals Chinese studies, economie, psychologie, ingenieurswetenschappen, politieke, militaire en sociale wetenschappen samen om in dialoog te treden over de zin en onzin van industriebeleid in de 21ste eeuw. Ten eerste proberen we lessen te trekken uit de ervaringen met industriebeleid van de drie grootste economieën (de VS, de EU en China). Ten tweede gaan we op zoek naar de diepere oorzaken van het Westerse teruggrijpen naar industriebeleid en belichten we de doelstellingen van het huidige industriebeleid in de EU. Ten derde reflecteren we over de eigenschappen van een optimaal industriebeleid voor de EU (alsook voor België). Welke principes zijn essentieel? Welke sectoren moeten centraal staan? Welke instrumenten kunnen best gebruikt worden? Welke negatieve effecten moeten we proberen te vermijden, en kan dit beleid ook positieve spill-over effecten hebben op derde landen?